wtorek, 22 maja 2018

Cath Crowley S艂owa w ciemnym b艂臋kicie - recenzja

Cath Crowley S艂owa w ciemnym b艂臋kicie - recenzja
Po pierwsze zauroczy艂a mnie ok艂adka. Utrzymana w pi臋knych niebieskich kolorach, przypominaj膮ca swoja kolorystyka morze, niebo, niezapominajki…
Czy jednak jest to taka powie艣膰 o niebieskich migda艂ach? No nie, chod藕, mo偶e troch臋 o marzeniach jest.



Rachel to 艣wietna m艂oda dziewczyna, kt贸ra od lat kocha si臋 w swoim najlepszym kumplu. Kiedy postanawiaj膮 ze swoj膮 klas膮 zorganizowa膰 dzie艅 przed ko艅cem 艣wiata, okazuje si臋, 偶e Henry woli ten dzie艅 sp臋dzi膰 z Amy, w kt贸rej zakocha艂 si臋 bezgranicznie. Niestety wybieraj膮c Amy, robi ogromna, przykro艣膰 naszej bohaterce.
Rachel wyje偶d偶a, jednak nie chce zostawi膰 przyjaciela bez po偶egnania, zostawia mu wiadomo艣膰 w ukochanym przez niego tomiku wierszy. Niestety nie otrzymuje odpowiedzi, wi臋c uznaje, 偶e przyjaciel nie ma jej nic do powiedzenia. Wyje偶d偶a. Czy henry przeczyta艂 wiadomo艣膰? Czy z premedytacj膮 nie odpowiada przyjaci贸艂ce?
Henry jest zdruzgotany wyjazdem Rachel. Pisze do niej listy, na kt贸re ona nie odpowiada. Jej 偶ycie nie u艂o偶y艂o si臋, tak jakby tego sobie 偶yczy艂a. Co si臋 wydarzy艂o? Jak膮 traum臋 prze偶y艂a dziewczyna?

Mimo wszystkich przeciwno艣ci losu Rachel wraca do dawnego miasteczka. Czy spotka si臋 z Henrym? Czy ich przyja藕艅 wr贸ci na swoje dawne tory?
Jako poradz膮 sobie w nowej sytuacji?
„S艂owa w ciemnym b艂臋kicie” to bardzo dobrze napisana ksi膮偶ka dla m艂odzie偶y. Jest napisana bardzo przyst臋pnym i prostym j臋zykiem. Akcja powie艣ci jest pomys艂owa i podoba mi si臋 szczeg贸lnie to, 偶e akcja bardzo zwi膮zana jest z mi艂o艣ci膮 do ksi膮偶ek.
Ciekawa narracja z perspektywy bohater贸w uatrakcyjnia bardzo ksi膮偶k臋. Dzi臋ki takiemu zastosowania mo偶emy pozna膰 dok艂adnie punkt widzenie zar贸wno Henrego, jak i Rachel. Bardzo uroczym zabiegiem by艂y wtr膮cenia w tek艣cie polegaj膮ce na przytaczaniu list贸w. Nadaje to pewnego klimatu i bardzo uatrakcyjnia histori臋.

poniedzia艂ek, 14 maja 2018

Psikus Domenico Starnone -recenzja

Psikus Domenico Starnone -recenzja
Ksi膮偶ka „Psikus” to mo偶e nie jest m贸j ulubiony gatunek powie艣ci, jednak, po otrzymaniu propozycji zrecenzowania, postanowi艂am si臋 z ni膮 zmierzy膰.
Po przeczytaniu opisu na ok艂adce domy艣li艂am si臋, 偶e nie b臋dzie to lektura 艂atwa, lekka i przyjemna. Jest to powie艣膰, kt贸ra czyta si臋 bardzo szybko, jednak zmusza nas ona do my艣lenia, zatrzymania si臋 na chwil臋 i przemy艣lenia.







Daniel to siedemdziesi臋cioletni, znany ilustrator, kt贸ry zostaje poproszony przez c贸rk臋 o zaopiekowanie si臋 wnukiem przez kilka dni.
Pocz膮tkowo m臋偶czyzna nie chce zajmowa膰 si臋 dzieckiem, jednak po przemy艣leniu stwierdza, 偶e podejmie si臋 tego wyzwania.
Rodzice ch艂opca wyje偶d偶aj膮 na konferencj臋 naukow膮, kt贸ra opr贸cz pracy ma by膰 tak偶e pr贸b膮 naprawy ma艂偶e艅stwa, kt贸re niestety jest na skraju rozwodu. Jednak okazuje si臋 bardzo szybko, 偶e opieka nad czterolatkiem, jest, wi臋kszym wyzwaniem ni偶, zdawa艂o si臋 naszemu bohaterowi.









Daniel to facet, kt贸remu ci臋偶ko pogodzi膰 si臋 ze staro艣ci膮. Nadal pracuje jako ilustrator, nie domy艣l膮 si臋, dlaczego wydawca ma do niego ci膮gle uwagi, a zlece艅 jest coraz mniej. Problem niegodzenia si臋 ze swoim wiekiem jest tu bardzo wyra藕nie naznaczony. Autor bardzo cz臋sto do niego wraca.
Mario to, bardzo inteligentny i nieprzeci臋tny ch艂opiec, kt贸ry niestety ma bardzo trudny charakter. Jest on bardzo samodzielny, zdyscyplinowany, jest to zwi膮zane z tym, 偶e dziecko jest pozostawione same sobie, przez wiecznie k艂贸c膮cych si臋 rodzic贸w.
Potrafi on np. odpala膰 kuchenk臋, kroi膰 ostrym no偶em – to raczej nie s膮 czynno艣ci, kt贸re pozwalamy wykonywa膰 czterolatkom.








Ch艂opiec jest chwalony na ka偶dym kroku przez rodzic贸w, dlatego zachowuje si臋 bardzo nieracjonalnie, bo dziadek nie chwali go tak cz臋sto. Ch艂opiec pozbawiony rutyny szybko wpada w z艂o艣膰, zachowuje si臋 dziwnie.
Przypomina mi to troch臋 objawami dzieci z zespo艂em Aspergera, ale to tylko moje obserwacje, autor nie m贸wi tu o 偶adnej chorobie dziecka. Przez to dziwne zachowanie, ch艂opiec mo偶e si臋 wydawa膰 dziwny, inny, nie spos贸b go polubi膰. Jego rodzice zapewne mocno przyczynili si臋 do tego, 偶e ch艂opiec zachowuje tak, a nie inaczej.






Jest to doskona艂y poradnik, jak nie nale偶y wychowywa膰 dzieci. Opisane s膮 tu relacje mi臋dzy m臋偶em, dzieckiem a rodzicami, ojcem i c贸rk膮 (doros艂膮), dziadkiem a wnukiem. I tak na moje oko wszystkie one s膮 dziwne i niezbyt poprawne.
W bardzo kr贸tkiej ksi膮偶ce autor zawar艂 wiele ciekawych i bardzo wa偶nych w膮tk贸w, kt贸re zmuszaj膮 czytelnika do zatrzymania si臋 i zastanowienia czy ja przypadkiem nie pope艂niam tych samych b艂臋d贸w.




wtorek, 8 maja 2018

Patrz, jak ta艅cz臋 Wilson Sari - recenzja

Patrz, jak ta艅cz臋 Wilson Sari - recenzja

Jestem wielbicielka r贸偶owego koloru i pi臋knych ok艂adki ksi膮偶ek. Jak si臋 domy艣lacie, nie mog艂am przej艣膰 oboj臋tnie obok tak pi臋knej i w dodatku r贸偶owej ksi膮偶ki. Uwielbiam ogl膮da膰 taniec, moja c贸rka kiedy艣 ta艅czy艂a. Nie by艂 to balet, raczej taniec nowoczesny, ale patrzenie jak ta艅czy sprawia艂o mi wielk膮 przyjemno艣膰.
Tytu艂 „Patrz, jak ta艅cz臋”, bardzo mnie zaintrygowa艂 i zainteresowa艂.
Po otrzymaniu ksi膮偶ki od Wydawnictwa WAB okaza艂o si臋, 偶e jest w niej jeszcze jedna rzecz, kt贸r膮 uwielbiam. Akcja toczy si臋 w dw贸ch p艂aszczyznach czasowych – 1977, 2016.




Mira to jedenastoletnia dziewczynka, zakochana w ta艅cu i balecie. Taniec jest dla niej odskoczni膮 od codziennych k艂贸tni rodzic贸w, od dzieci臋cych trosk. Najwa偶niejsze jednak jest to, 偶e dziewczynka jest bardzo utalentowana. Pewnego dnia spotyka Mauricea – m臋偶czyzn臋, kt贸ry jest dla niej przyjacielem, muz膮. Mira ma talent i szans臋 na wyst臋p u boku najlepszych, jednak rezygnuje z marze艅. Dlaczego?
W roku 2016 spotykamy si臋 z Kate, kt贸ra otrzymuje list, od m臋偶czyzny, my艣la艂a, 偶e on ju偶 nie 偶yje. Postanawia go odszuka膰. Czy uda jej si臋 zmierzy膰 z przesz艂o艣ci膮? Czy b臋dzie to dla niej trudne do艣wiadczenie?
Czy Kate/ Mira w ko艅cu odnajdzie spok贸j? Czy pogodzi si臋 z utraconymi marzeniami?






Jest to powie艣膰, kt贸r膮 czyta si臋 bardzo dobrze. Fabu艂a nie jest zbyt skomplikowana, jednak jest bardzo przemy艣lana i sp贸jna. Uwielbiam, kiedy ksi膮偶ka podzielona jest na dwie strefy czasowe, dlatego uk艂ad powie艣ci bardzo mi przypad艂 do gustu.
G艂贸wna bohaterka to 艣wietnie wykreowana posta膰. M艂oda dziewczyna pe艂na pasji i marze艅. Kate doros艂a wersja, kt贸ra musi zmierzy膰 si臋 z b艂臋dami i z艂ymi decyzjami z przesz艂o艣ci.
Intrygowa艂y mnie r贸wnie偶 relacje pomi臋dzy dziewczynk膮 a doros艂ym m臋偶czyzn膮.








Tre艣膰 jest fikcyjna, ale ma w sobie to co艣, co wci膮ga i nie pozwala na nudzenie si臋 podczas czytania. 艢wietnie wykreowana posta膰 g艂贸wnej bohaterki, zmusza nas do zastanowienia si臋 i przemy艣lenia, jak my by艣my post膮pili w jej sytuacji. Zdarza艂o mi si臋 momenty, kiedy wsp贸艂czu艂am jej bardzo, ale by艂 i takie, 偶e chcia艂am krzycze膰, „co Ty robisz dziewczyno, ogarnij si臋”.
Nie mniej jednak jest to pi臋kna opowie艣膰, kt贸ra pokazuje, jak wa偶na jest akceptacja, poczucie bezpiecze艅stwa i rodzina.






sobota, 5 maja 2018

Ona to wie Lorena Franco - recenzja

Ona to wie Lorena Franco - recenzja
„Ona to wie” pomy艣licie o matko kolejka kobieta, to robi si臋 ju偶 nudne. I tu si臋 mylicie moi drodzy.
Ta ksi膮偶ka to majstersztyk, je艣li chodzi o tematyk臋 i gatunek. Autorka bardzo si臋 postara艂a, 偶eby prawda nie wysz艂a zbyt szybko na jaw. Do ostatniej strony ksi膮偶ka jest absorbuj膮ca i zaskakuj膮ca. Wszystkie elementy uk艂adanki odkrywane s膮 bardzo powoli, dawkowane w idealnych proporcjach. Jeste艣my powoli wci膮gani w 艣wiat g艂贸wnej bohaterki. 




Andrea to m臋偶atka, kt贸ra ma problem z alkoholem i lekami. W zasadzie nie wiadomo co dzieje si臋 w jej 偶yciu naprawd臋, co jest wytworem jej chorej wyobra藕ni. Czytaj膮c, jeste艣my, poddawani wielu emocjom zar贸wno tym pozytywnym, jak i tym negatywnym. Nasza bohaterka to trzydziestoletnia niespe艂niona pisarka. Stara si臋 pisa膰 krymina艂y. Jej m膮偶  jest prawnikiem, mieszkaj膮 na malutkim osiedlu niedaleko Barcelony. Kobieta uwielbia podgl膮da膰, a mo偶e podpatrywa膰 swoich s膮siad贸w przez okno. M贸wi, 偶e to jej obserwacje do powie艣ci, ma bardzo wybuja艂膮 fantazj臋. Nie wiemy jednak, co jest jej wyobra藕ni膮, co wizjami spowodowanymi alkoholem i tabletkami. Wszystko wydaje si臋 nudne i zmierza do nieuniknionej rozsypki. To si臋 jednak zmienia, kiedy na horyzoncie pojawia si臋 brat m臋偶a, a kilka dni p贸藕niej znika s膮siadka, z kt贸r膮 Andrea mo偶na powiedzie膰, si臋 kumplowa艂a. Od tego momentu akacja nabiera tempa, ciekawo艣膰 mo偶e by膰 niebezpieczna, nasze dotychczasowe 偶ycie, mo偶e okaza膰 si臋 zagro偶eniem dla nas samych.




Nic wi臋cej dodawa膰 nie b臋d臋. Musicie tego sami do艣wiadczy膰. Powie艣膰 to petarda, kt贸ra powala nas na 艂opatki i wgniata w fotel. No sztos po prostu.
Musicie to przeczyta膰!!!!

艣roda, 2 maja 2018

Alice i Oliver Charles Bock - recenzja

Alice i Oliver Charles Bock - recenzja

Ostatnio trafi艂a w moje r臋ce ksi膮偶ka „Alce i Olivier”, si臋gn臋艂am po ni膮 z dw贸ch powod贸w. Po pierwsze rak, choroba, kt贸ra uczy pokory, pokazuje realizm i pozwala na wnikliw膮 analiz臋, tego, do czego cz艂owiek jest zdolny, gdy walczy o swoje zdrowie lub zdrowie najbli偶szych.

Alice artystka, kochaj膮ca zona i matka, szcz臋艣liwa kobieta, kt贸ra idzie do lekarza, bo 藕le si臋 czuje. Niestety los nie okazuje si臋 w jej przypadku 艂askawy. Wyniki s膮 jednoznaczne i bezlitosne – bia艂aczka.






呕ycie dziewczyny zmienia si臋 diametralnie, na szcz臋艣cie ma kochaj膮cego m臋偶a, kt贸ry trwa przy niej. Historia oparta jest na faktach, wi臋c tym bardziej cz艂owiek wczuwa si臋 w t臋 opowie艣膰 bez reszty.
Na kartach ksi膮偶ki niemal wyczuwamy b贸l, jaki towarzyszy Olivierowi, jest to zwi膮zane z bolesnymi wspomnieniami autora, kiedy to jego ukochana walczy艂a z chorob膮.







Dzi臋ki tym autentycznym w膮tkom powie艣膰 nabiera realizmu i szczero艣ci. Wiadomo, 偶e nie wszystko jest realistyczne, ale szczero艣膰 autora jest tak autentyczna i wyczuwalna, 偶e od razu wiadomo, 偶e tak mog艂o si臋 zdarzy膰. To s膮 uczucia, kt贸re towarzysz膮 podczas choroby zar贸wno tym chorym, jak i tym zdrowym, kt贸rzy musz膮 patrze膰 na cierpienie najbli偶szych.
Ksi膮偶ka pozwala nam poczu膰 te wszystkie emocje, podda膰 si臋 refleksjom, przemy艣le膰 wiele spraw.



Nie jest to powie艣膰, kt贸r膮 czyta si臋 jednym tchem. Ci臋偶ki temat sprawi膮, 偶e czytanie jej nie jest 艂atwe. Nie ma tu zawrotnej akcji, zako艅czenie nie jest dla nas najwa偶niejsze. Nie zaskakuje jak w powie艣ciach sensacyjnych czy kryminalnych. Tu musimy sobie dawkowa膰 emocje, czyta膰 powoli, przemy艣le膰, od艂o偶y膰 na chwil臋. Musimy po艣wi臋ci膰 sw贸j czas, 偶eby pozna膰 ca艂膮 histori臋.
Jednak jest ona tego warta. Mo偶e bohaterowie nie s膮 zbyt atrakcyjnie, mo偶e nie polubimy ich od pierwszego spotkania. Jednak dajmy im szans臋. Niekt贸re ich decyzje mog膮 nas zaskoczy膰, niekt贸re zirytowa膰, jednak nie pot臋piajmy ich tak szybko, bo przecie偶 wi臋kszo艣膰 z nas (na szcz臋艣cie) nie musi podejmowa膰 takich decyzji. Nie oceniajmy, przeczytajmy.






Jest to powie艣膰 smutna i trudna, nie nadaje si臋 na weekendzie czy na wakacyjny odpoczynek. Nie mniej jednak warto j膮 przeczyta膰, pomy艣le膰, zastanowi膰 si臋, jakie mamy szcz臋艣cie, 偶e jeste艣my zdrowi, a mo偶e pomo偶e nam ona zrozumie膰 chorob臋, je艣li si臋 z ni膮 borykamy my lub nasza bliska osoba.
Ksi膮偶ka naprawd臋 robi wra偶enie, jest emocjonalna i szczera.